Voorstel voor mogelijke procesbegeleider afgewezen

Op verzoek van de gemeente hebben Rob Fijlstra en Amke Homan namens de stichting Vrienden van Ouderkerk een voorstel gedaan voor een mogelijke procesbegeleider. Door miscommunicatie, of is het onwil?, is door de gemeente besloten om niet met ons voorgestelde buro in zee te gaan. Zo werd er door de gemeente meteen een offerte gevraagd zonder er bij na te denken wat dit voor de procesbegeleider inhoudt. Hij zal zich toch eerst moeten verdiepen in de plaatselijke omstandigheden, een voorwaarde om te kunnen slagen in dit moeilijke maar belangrijke proces. Ook is de hele procedure nogal onduidelijk en Rob plaatst daar terecht wat kanttekeningen bij. Zie hieronder het voorstel van de Vrienden en een korte beschrijving van Rob Fijlstra over de reactie van de gemeente.

————————————————————

Rob de Wilde (SigmaRT) is een zeer seniore procesmanager, die veel ingewikkelde veranderkundige klussen in de (semi) overheidssfeer tot een goed einde heeft gebracht. Hij wordt gezien als zeer deskundig bij het opgang brengen van participatie processen en hij maakt daarbij gebruik van up to date methodieken – bijvoorbeeld via large scala interventie methodes. Alle belanghebbenden voelen zich hierdoor gezien en gehoord en belangenverschillen worden erdoor overbrugd. De resultaten van zijn processen kunnen daardoor veelal bogen op het noodzakelijke maatschappelijk draagvlak.
Als persoon is Rob te typeren als rust brengend en verbindend.
Met voor Ouderkerk als voordeel, dat hij begint met een schone lei.
meer informatie vindt u op

Over Rob de Wilde

————————————————————

Ondertussen heeft Rob de Wilde gereageerd op een ‘uitvraag procesbegeleiding’ van de gemeente Ouder Amstel, uitgezonden door senior communicatie medewerker Astrid van de Vorm. Rob heeft zijn belangstelling kenbaar gemaakt, maar maakt kanttekeningen bij de gekozen procedure, c.q. de condities waarmee hij geacht wordt op pad te gaan. Zo vindt hij het erg kort door de bocht om meteen een offerte (een uitvraag, weinig participatieve taal) te vragen zonder je in de plaatselijke omstandigheden te hebben mogen verdiepen. Ook is het opdrachtgeverschap onduidelijk en is ook het keuzeproces – de meeste stemmen gelden- weinig participatief van karakter. Er gaan door deze werkwijze een hoop ideeen verloren en het zorgt ook niet voor draagvlak bij de minderheid (vanaf dat moment ‘ de verliezers’).

Bijna per ommegaande krijgt Rob de Wilde van de gemeente (wederom mevrouw van de Vorm) een reactie, dat het jammer is dat Rob zich niet beschikbaar stelt. Hij doet dat goed onderbouwd; dat vindt mevrouw van de Vorm dan weer wel.

Voor alle duidelijkheid; Rob is een zeer seniore collega (geen vriend, ik heb hem zeker 10 jaar niet meer gesproken). Hij heeft de noodzakelijke ervaring en een zeer goede reputatie in het vakgebied van veranderkunde en participatieve processen. Naar mijn inschatting heeft hij het soortgelijk gewicht om de gemeente verder te helpen. En heel veel gelijken heeft hij in Nederland niet. Met andere woorden: het zou fijn zijn als hij het zou willen doen.
Het komt wel vaker voor, dat participatie verward wordt met communicatie. En inkopen met uitvragen. En uitnodigen van partijen met dicteren van randvoorwaarden. Voor mij maakt ook dit stukje procesgang nog eens heel duidelijk, dat nogal wat mensen binnen de gemeente kennelijk geen benul hebben van wat participatie nu eigenlijk echt is en wat dit qua houding vraagt. Maar ook niet de bereidheid hebben tot enig zelfonderzoek, laat staan nieuwgierig zijn naar de eigen blinde vlekken. Daarom ontmaskert deze incompetentie zichzelf niet!

Ik merk dat ik er radeloos van wordt en even niet weet wat hier nog wijsheid is. Want er is in ons dorp echt sprake van een soort monumentale bureaucratische minachting van burgers, hun inzichten en belangen. Alleen voor de vorm doet men of men de burger serieus neemt. Deze inschatting mondt op dit moment uit in de vraag of ik me hier uberhaupt nog wel mee wil bemoeien.

Met een hartelijke groet:

Rob Fijlstra

Geplaatst in Berichten, Updates.